Bizim Yetim Çocuğumuz…
Bizi blog açmaya iten neydi şimdi çok da iyi hatırlamıyorum ama o dönemde yazılarımızı yayınladığımız çeşitli sitelerdeki kuralcılık bizi daha kuralsız yazabileceğimiz, kendimizin çalıp kendimizin söyleyebileceği mekânlara itti. Yani, zihnimizi kurcalayan, yazmalıyız bunu dediğimiz birer mekânlarımız olmalıydı. Bu yüzden bir grup arkadaş kendi bloglarımızı kurduk. Hepimiz birbirimizin sıkı birer hayranı olduğumuz için kim bugün ne yazmış diye sıkı sıkıya takip ediyorduk. Bu yüzden yazıhane ilk açıldığı günden beri takip ettiğim bir blog oldu.
Taraf Gazetesi’nin arka sayfasında 20 Soru köşesi var. Köşenin fikir babaları Marcel Proust, Bernard Pivot ve James Lipton. Hemen hemen her gün yazarlar, şairler, sanatçılara yöneltiliyor bu sorular. Bu cumartesi de Tarık Tufan’a yöneltilmiş, bakın ne cevaplar vermiş Tarık Tufan. 
Bilim adamlığının yanında muhabbet ehli bir fâkirdi. Üsküdar’la ilgili yazdığı kitapların kıymeti paha biçilemez. Eğer İstanbul’daysanız ve yapacak başka bir işiniz yoksa bu program kaçmaz! Ahmet Yüksel Özemre’nin kitaplarını bulun, alın, okuyun, okutun. 
Durup yeryüzüne uzun uzun bakıyor ve ellerimle sıkıca tutmak uğruna düşürdüğüm, kaybettiğim nice şeyi anımsıyorum. Hala sırtlandığım, inatla taşıdığım yüklerimi, kelimelerimi, imgelerimi, seslerimi, bir kalıp gibi kendiliğime geçirdiğim o muazzam zırhı burada bırakmak ve yalnızca kendimle, arınmış bir zihinle yola devam etmek istiyorum. 
Karahisar Kalesi deyince birçoğumuzun aklına hemen gene aynı adla başlayan içli halk türküsü gelir. “Kalehisar kalesi yıkılır gelir” diye başlar türkü ama Afyon’da bulunan bu kale 3500 yıl önce Hititler tarafından yapılmış olmasına rağmen yıkılan yanları olmasına rağmen dimdik sarp kayaların zirvesinde Afyon’un incisi gibi parlamakta. Bu haftayı Afyon’da geçirdim. Benim için Afyon, İzmir’den Konya’ya gel-gitlerde yolun neredeyse tam ortasında olan bir geçit yeriydi.
Geçen hafta cumartesi öğleden önce ve öğleden sonra iki farklı etkinliğe katıldım. İlki sabah 10:00′da başlayan Türkiye’de İslam ve Modernleşme adlı paneldi. Panelin ev sahibi MÜSİAD’dı. Panelin oturum başkanı Recep Şentürk, konuşmacılar ise Bedri Gencer, Ali Bulaç ve Yusuf Kaplan idi. Yaklaşık 2 saat süren harikulade bir program oldu. Alanında yetkin üç isim modernleşmeyi adeta zihnimize kazıdılar. Programla ilgili olarak, Gerçek Hayat dergisinin bu haftaki sayısında bir haber yaptım. Ayrıntıları oradan okuyabilirsiniz.
Üniversite’ye başladığımda kütüphanede dergi arşivini düzenlerken okumuştum Cahit Koytak şiirlerini. Bilge bir üslubu vardı. Daha sonra, İlk Atlas’ın izini sürdüm ve okudum. Cahit Koytak şiirleri için bir süre Defter dergisini takip ettim. 2006 yılında Ankara’da yaşamaya başladığımda, Altındağ Belediyesinin şiir gecesine sırf Cahit Koytak’ı görmek için gittim. O gece “Karanfil Makamında Caz Semaisi”ni okumuştu. Cahit Koytak’ı hala takip etmeye çalışıyorum. Dün Taraf Gazetesi’ni aldığımda manşetin üstünde bir haber gördüm. Cahit Koytak artık Taraf’ta yazacak diyordu bu haber.