Pata-Gonya

İnternet bağımlılığı diye bir şey var. Hakikaten. Son zamanlarda özellikle dikkatimi çekiyor. Bazı tipler var. Hiç uyumuyorlar mı merak ediyorum. 24 saatin her saatinde twitter, facebook, formspring, frienfeed filan koşturuyorlar. Acaba nasıl insanlar bunlar? Yemezler mi,  içmezler mi, uyumazlar mı hiç? Hiç tuvalet ihtiyaçları olmaz mı? Aileleri yok mudur? Arkadaşları ile çay içmeye gitmezler mi? Kitap okumazlar mı? Çok merak ediyorum cidden. Ve bu kişilerin işi yok mu? Geçimlerini nasıl sağlıyorlar? Merak ediyorum.

Bismillah

En az üç namaz vaktini camilerde geçirdikten sonra, ‘izlenimlerini’ aktaran herkese teşekkürü borç bilirim. Fakat ne yazık ki karşılığında size pek iç açıcı şeyler anlatamayacağım. Dertliyim ve biliyorum ki aslında siz de aynı konuda dertlisiniz. Dertli ve suskunsunuz üstelik. İzninizle, sizin de derdinize tercüman olmak gibi bir hamle yapacağım birazdan. Bugün biraz dertleşelim ve ‘ne yapabileceğimizi’ konuşalım. Bunu konuşalım. Lütfen.

 *****

Hikaye kısa ve net; Dört yıl önceydi. Bir arkadaş sohbetinde duyduklarım hala kulaklarımda çınlıyor. Zaten hepi topu ‘hikaye’ dediğim, şu:

-          Türkiye’ye gelen turistler diyormuş ki; ‘Türkiye’de, bir camiye yaklaştığımızı, tuvalet kokularından anlıyoruz’. (daha fazla…)

Warrior yaklaşık bir buçuk yıl önce yazmıştı Patagonya’da Reha Erdem’in Hayat Var adlı filmini. O günden beri izlemek isteyip de bir türlü izleyemediğim bu filmi geçenlerde Kırklareli’den İstanbul’a dönerken izleme fırsatı buldum. Annesi-babası boşanmış bir kız çocuğu Hayat. Boğazın kıyısındaki bir kulübede dedesi ve babası ile yaşıyor. Hayat’ın çocukluktan ergenliğe geçişte yaşadıkları filmin ana teması. Filmin adı ”Hayat Var” ama filmdeki hayat; acıyı, keşmekeşi,yoksulluğu, çaresizliği anlatıyor. Hayat acıyı keşfediyor. Acımasızlar ise hayatı.

Değerli dostum Nadir Marmara blogunda “Yaz Suskunluğu” başlıklı bir yazı kaleme almış. Yazıda blogların suskunluğuna dikkati çekiyor ve ilk örnek olarak Patagonya’yı veriyor. Aslında haklı, uzun zamandır yazamadım. Farklı alanlarda uğraşmaktan kaynaklandı bu. Blogu kapatmayı bile düşündüm bir ara. Zaten Serkan ve Warrior da yazmıyordu. Patagonya’yı tamamen kapatıp daha tematik bir blog açmayı planladım. Ama sonradan vazgeçtim. Ali Usta ne zaman Patagonya’ya hosting ve domain olmaktan vazgeçerse o zaman pes edeceğim. (daha fazla…)

1- Bursaspor şampiyon oldu.
2- Trabzonspor şampiyon olamasa da şampiyonu belirledi. [Bu nasıl bir diyalektiktir böyle ben de anlamadım.]
3- Yaklaşık bir aydır virüslü olduğu için erişemediğimiz HepatitZü ve Yazihane yeniden açıldı.
4- Dayının yeri iyiki var.

TYB Olağan Genel Kurulu için cuma gecesi bir grupla İstanbul’dan Ankara’ya gittik. Günübirlik de olsa Serkan’la, Warrior’la görüşme fırsatım oldu. Öğleden sonra tekrar İstanbul’a yola koyulacağımız için çoğu arkadaşı arayamadım. Kayseri’den Aydın abi çıkıp gelmişti, “Kani abi gelmedi mi” diye sordum, “gelmedi” dedi. Ebuk abiyle, Hakan abiyle, Ercan abiyle, Osman abiyle, Fatih’le de görüşme fırsatım oldu. Böyle programlar dostları görme açısından oldukça güzel oluyor. (daha fazla…)

Futbol tarihi yeni baştan yazılıyor sanki. Messi’den önce ve Messi’den sonra diye… Ha bi de kızım olursa adını Lionel oğlum olursa Messi mi koysam?

Eve çiçek aldık ve sanırım şimdi tam bir aile olduk.

Uzun zamandır yazmak istiyorum ama bugüne kadar pek fırsat bulamadım. Öncelikle Patagonya’ya host eden sevgili Sacidu‘ya teşekkür ederim. Aracılık ettiği için de Ali Sarı‘ya. Bundan sonra düzenli yazacağım söz…