Pata-Gonya

Taraf Gazetesi’nin arka sayfasında 20 Soru köşesi var. Köşenin fikir babaları Marcel Proust, Bernard Pivot ve James Lipton. Hemen hemen her gün yazarlar, şairler, sanatçılara yöneltiliyor bu sorular. Bu cumartesi de Tarık Tufan’a yöneltilmiş, bakın ne cevaplar vermiş Tarık Tufan. (daha fazla…)

Bilim adamlığının yanında muhabbet ehli bir fâkirdi. Üsküdar’la ilgili yazdığı kitapların kıymeti paha biçilemez. Eğer İstanbul’daysanız ve yapacak başka bir işiniz yoksa bu program kaçmaz! Ahmet Yüksel Özemre’nin kitaplarını bulun, alın, okuyun, okutun. (daha fazla…)

Durup yeryüzüne uzun uzun bakıyor ve ellerimle sıkıca tutmak uğruna düşürdüğüm, kaybettiğim nice şeyi anımsıyorum. Hala sırtlandığım, inatla taşıdığım yüklerimi, kelimelerimi, imgelerimi, seslerimi, bir kalıp gibi kendiliğime geçirdiğim o muazzam zırhı burada bırakmak ve yalnızca kendimle, arınmış bir zihinle yola devam etmek istiyorum. (daha fazla…)

Aslında söylenecek çok fazla söz yoktu. Her gün bir diğerinin aynısı oluyor, bazı günler ise başlamadan bitiyordu. Geleceğin bu kadar fazla belli olması dışarıdaki çoğu kişi için memuriyeti çok cazip hale getirse de aynı şeyi onun için söylemek mümkün değildi. Maaşının ne kadar olduğu belli, bir dahaki yıl yüzde kaç zam alacağın belli, kaç gün izninin olduğu belli, hangi günler tatil olduğu belli, yirmibeş yıl sonra ne iş yapacağın belli, hatta emekli olduğunda ne kadar maaş alacağın bile belli! Her sabah belli bir saatte beyaz bir servis aracı yoldaki belli bir yerden onu alıyor, bilindik yüzlerin içini doldurduğu servis aracının camından bilindik yollardan ve bilindik güzergahı izleyerek işyerine varıyor, mesai çıkışında ise birkaç tanıdığa selam verdikten sonra servis araçları ve servisini arayan insan kalabalığı arasında kayboluyordu. (daha fazla…)

Selamün aleyküm Faruk.

Sen gideli on gün oldu, kalbimin sızısı dinmedi henüz. Her sabah boğaz köprüsünden geçerken gözüm Çengelköy sırtlarına ilişiyor, bayrağa bakıyorum, annemin çocukken sıkı sıkıya tenbihlediği bir alışkanlıkla üç Gulhü bir Elham okuyorum. Dilim titriyor. Gözüm yaşlanıyor. Siliyorum. Öylece bakakalıyorum otobüs köprüyü geçene kadar. İnsanın sevdiği bir arkadaşını kaybetmesi ne zormuş. (daha fazla…)

Evet arkadaşlar, uzunca bir süre miskinlikten elim klavyeye gidemedi. Mesleki eğitim falan derken düşünce ve edebiyat dünyasına çok açılamadım:) Alex’ten Allah razı olsun hem iş hem doktora hem makale hem patagonya hepsini birden idare etti. Son zamanlarda çok da ciddi şeylerle uğraşmadım aslında. Eğitim tüm vaktimi aldı. Serkan da patagonyaya uğramıyor hiç:)

En son uğraştığım şeyler; Cemal Süreya soyadındaki “y” harfini Sezai Karakoç’la girdiği iddia sonucu mu kaybetti, yoksa üvercinka’nın telefonunu hatırlayamadığı için mi? Şarap içmek haram JB, tekila, cintonik vb. içmek helal mi, yoksa hepsi haram mı? Polat gerçekten öldü mü? gibi şeyler.

Neyse, görüşürüz tekrar…